Nog zoveel mogelijk mooie momenten meepakken
Toen ik 12 jaar was kreeg mijn vader lymfeklierkanker, non-Hodgkin. Er was 50% kans dat hij het zou overleven. We waren hoopvol, maar ik realiseerde me heel goed dat het wel eens niet goed zou kunnen aflopen. Inmiddels zijn we 29 jaar verder en is mijn vader 80. Hij heeft het gevecht dankzij loodzware chemotherapie en bestralingen overleefd. En hoe flink hij zich ook hield, er waren ook dagen dat hij zich zo ziek en misselijk voelde dat het voor hem niet meer hoefde. De chemo zorgde ook voor bijwerkingen, zo heeft hij altijd last gehouden van pijnlijke aderen. Als ik met hem stoeide, merkte ik dat. Maar het belangrijkste is dat we hem nog steeds hebben. En daar zijn we heel dankbaar voor.

Heel beangstigend als een ouder dreigt weg te vallen
Als je als kind meemaakt dat één van je ouders heel ziek is, is dat ontzettend beangstigend. Mijn zus is drie jaar ouder dan ik en we beseften ons allebei dat je ouders heel kwetsbaar zijn. Juist in een periode dat je ze heel hard nodig hebt. Als gezin hoor je in de bloei van je leven te zijn en die zekerheid dreigt opeens weg te vallen.

Een diagnose zonder toekomstperspectief
En toen kreeg mijn moeder afgelopen januari heel slecht nieuws. Van geen diagnose ging ze in één keer naar de meest fatale diagnose: een vorm van wekedelenkanker, een liposarcoom. Hoewel het er in eerste instantie onschuldig uitzag bleek het toch kanker te zijn, uitgezaaid en niet meer te genezen. Achteraf waren er 5 jaar geleden al voortekenen toen ze gezwellen in haar dikke darm had. Maar die wezen destijds niet op iets gevaarlijks. Je moet je bedenken dat dit een vorm van kanker is die erg zeldzaam is. Mijn moeder is nu 77 en staat heel erg in het leven. Ze is wat je noemt een ‘fitte oudere’ en geniet volop van haar kinderen en kleinkinderen. Het liefst had ze de kleinkinderen dan ook volwassen zien worden, maar met zo’n uitzichtloze diagnose is dat niet realistisch.

Verlangen naar de lente
Mijn zus en ik gaan er verschillend mee om, maar we proberen wel allebei ‘het moment’ te pakken. Ik woon tien minuten bij mijn moeder vandaan, mijn zus woont er bijna om de hoek. Toen ik mijn moeder vroeg wat ze nog allemaal wilde doen, zei ze dat ze eigenlijk heel tevreden was maar dat ze zo naar de lente verlangde. Ze heeft heel veel pijn gehad, maar de bestralingen die ze ondergaat helpen met het verlichten van de pijn. Mijn moeder heeft uitdrukkelijk niet gekozen voor chemo - ook omdat ze bij mijn vader heeft gezien hoe heftig dat kan zijn -  maar voor kwaliteit van leven. Nu heeft ze een relatief goede periode, waarvan we alleen maar kunnen hopen dat die nog zolang mogelijk duurt. En in die tijd pakken we alle mooie momenten die we pakken kunnen.

De schoonheid van verdriet
Hoe vreselijk deze diagnose ook is, we proberen met elkaar ook de schoonheid ervan in te zien. We hebben gelukkig nog tijd, we kunnen nog steeds dingen met elkaar doen, naar elkaar uitspreken. Een goede vriendin van mij, fotografe Lotje van der Bie, bood aan om mooie foto’s van ons als familie te maken. Dat werd een hele bijzondere shoot met herinneringen om te koesteren. Zo’n moment is extra waardevol.

Tijd om m’n hardloopschoenen aan te trekken
Met € 1.000,- als streefbedrag stel ik mezelf een uitdaging. Maar wel eentje waarvan ik vind dat ik die moet kunnen halen. Liefst haal ik nog veel meer op. Maar nu is het vooral tijd om mijn hardloopschoenen weer aan te trekken. Want ook al heb ik een redelijke basisconditie, het is alweer even geleden dat ik 10 kilometer heb gelopen. En ik heb natuurlijk ook mijn trots: ik wil toch echt niet als laatste binnenkomen. Het zou mooi zijn als ik een loopsnelheid van 5:10 per kilometer haal. En met mijn motivatie zou dat moeten lukken.

Het leven is net als hardlopen
Natuurlijk hoop ik dat ik zoveel mogelijk mensen enthousiast kan maken om mee te rennen voor kankeronderzoek. Ik vind het ook mooi dat het een run is. Het leven is tenslotte net als hardlopen. Ook met rennen ga je door iets heen en moet je op een bepaalde manier vechten. Dus daag jezelf uit, en doe mee aan deze te gekke run. Of je nou voor het goede doel rent of voor jezelf, dat maakt voor mij niet uit. En hoe cool is het om te starten en finishen tijdens de live tv-show van Nederland staat op tegen kanker? Overigens schijnt het wel te helpen als je wordt aangemoedigd, dus hierbij doe ik een oproep aan iedereen die niet meerent om alle hardlopers aan te moedigen en natuurlijk te sponsoren! 

Rennen tegen kanker, de sponsorrun van KWF Kankerbestrijding, vindt plaats op 29 mei in Alkmaar. Afstanden zijn 5 en 10 kilometer en we verzamelen vanaf 20:00 op het Waagplein.
Meld je hier aan.

HEB JE EEN VRAAG?

Check de veelgestelde vragen of neem contact op.